เช้านี้ อากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฝนตกกระหน่ำลงมาตั้งแต่รุ่งสาง จนถึงเวลานี้ ฝนก็ยังตกกระปริบกระปอย ทำให้วันอาทิตย์นี้ของผม ไม่ค่อยกระตือรือร้นสักเท่าใดนัก

ผมนั่งจิบกาแฟ พร้อมกับนั่งเช็คข่าวสารทั่วไป ไล่ละสายตาอ่านข่าวสารความพร้อมของทีมเรา ก่อนจะลงแข่งนัดสุดท้าย ที่จะชี้ชะตาของทีมเราในฤดูกาลนี้ ความสำเร็จที่รอคอยมานานานจะสุขสมหวังแค่ไหน เส้นบางๆระหว่างรอยยิ้มและคราบน้ำตา จะปรากฏให้เห็นในค่ำคืนนี้

ถึงแม้จะไม่ใช่ความสำเร็จของการเป็นแชมป์ระดับเมเจอร์รายการใดๆก็ตาม แต่การได้ที่ 4ของพรีเมียร์ลีก พร้อมกับการได้ไปเล่นในรายการที่สำคัญที่สุดของยุโรป ยูฟ่า แชมเปี้ยนลีก คือ สิ่งที่แฟนบอลทุกคนถลิวหา

ผลงานทีมเราและ แมนซิติ้ ก่ำกึ่ง กันมาจนต้องมาตัดสินในนัดสุดท้าย ทีมเรา มี 68 คะแนนจาก 37 นัด หลังชนะ โบลตัน และเสมอกับ แมนซิติ้ เช่นเดียวกัน แมนซิติ้ เก็บได้ 4 คะแนน จากการชนะ วิลล่า และเสมอทีมเรา ทำให้มี 67คะแนน หายใจรดต้นคอทีมเราแบบกระชั้นชิด

ทำให้สถานการณ์ในนัดสุดท้ายของพรีเมียร์ลีก ในนัดปิดฤดูกาลนี้ เหลือม้าเพียงแค่สองตัวเท่านั้น คือ ทีมเรา และ แมนซิติ้ หากจะการันตีด้วยความแน่นอน คือ ทีมเราต้องชนะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จะได้ไม่ต้องห่วงการแข่งขันของ แมนซิติ้

แต่หากแพ้หรือ เสมอ ขึ้นมา ทีมเราต้องไปลุ้นให้ แมนซิติ้แพ้เช่นกัน เนื่องจาก หาก แมนซิติ้ เสมอ แล้ว เราแพ้ ทีมเราจะเสียเปรียบเพราะลูกได้เสียทันที แต่ถ้าเป็นไปได้ ใครๆก็อยากกุมชะตาชีวิต ด้วยมือของตัวเองมากกว่า

ตลอดทั้งวันนั้น ผมนั่งปล่อยเวลาไปเรื่อย ๆ ไม่อยากจะคิดหรือคาดหวังอะไรให้มันฟุ้งซ่านไปก่อนเวลา เพียงแค่นึกทบทวนเรื่องราวบางอย่างในฤดูกาลนี้ ที่ทีมเราสร้างผลงานได้ยอดเยี่ยมเกินกว่าใครๆจะคาดคิดไว้

ทั้งๆที่ฤดูกาลที่แล้ว ก็ยังดิ้นรนหนีตกชั้นไปหมาด มาฤดูกาลนี้ทำผลงานได้อย่างน่าทึ่ง ทั้งๆที่ผลงานในช่วงปรี-ซีซั่น ก็น่าหวั่นใจสำหรับสาวกคลับไก่กันทุกคน

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นปลุกผมจากภวังค์ พร้อมกับการเอื้อนเอ่ย ของเพื่อนผมที่ชวนไปดูบอลด้วยกัน ทั้งๆที่ปกติ ผมมักจะชอบนั่งดูและจดเหตการณ์เงียบๆ เพียงคนเดียวมากกว่า แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้ดูบอลพร้อมเพื่อนๆ มานานแล้ว

ผมมาถึงบ้านเพื่อน พร้อมเพื่อนๆอีกสี่ห้าคน ในเวลาไล่ๆกัน ซึ่งแต่ละก็เป็นคอบอลเหมือนกัน รู้จักกันมาตั้งสมัยมัธยม แต่ไม่มีใครชอบทีมเดียวกันเลย

เมื่อเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น ผมเห็นเพื่อนเตรียมทีวีไว้รับมือถึงสองเครื่อง สำหรับดู แมนยู หนึ่งเครื่อง ซึ่งเพื่อนผมเป็นแฟนพันธ์แท้ และ แมนยูก็ต้องตัดสินแชมป์ในนัดสุดท้ายเช่นกัน และอีกเครื่องสำหรับ ผม เพราะรู้ดีว่า ยังไง ผมก็ต้องดูคู่นี้ให้ได้ ไม่งั้นคงไม่มา

ผมเคลื่อนตัวออกจากห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างตาเพื่อความสดชื่น สำหรับการแข่งขันที่สำคัญทีสุดในวันนี้ ใจผมเต้นตึกๆ รู้สึกได้ถึงความดังของหัวใจในร่างกายของตัวเอง พร้อมๆ กับการข่มขวัญผสมการแช่งให้ทีมผมแพ้ ของเพื่อนๆ ความกดดันเริ่มมาเยือนผม สำหรับสถานการณ์ที่สำคัญที่สุดตั้งแต่ต้นเสียแล้ว

สายตาผมจับจ้องที่จอทีวี ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา กับการลุ้นในวันนี้ ผมออกอาการทุกครั้ง พร้อมๆกับอาการลิงโลดสุดขีด เมื่อทีมเรารอดพ้นการเสียประตู การตกชั้นไปแล้วของ เบิร์นลีย์ ไม่มีผลสำหรับการแข่งในนัดนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นได้หมดใน 90 นาทีของการแข่งขัน

ในครึ่งแรกสถานการณ์ของทีมเราไม่ดีเท่าไหร่นัก ทีมเราเล่นด้วยความกดดัน เกร็งกันจนเกือบพลาดเสียประตูไปหลายครั้ง ทำให้ จบครึ่งแรกสกอร์ยังอยู่ที่ 0-0 แต่โอกาสของ เบิร์นลีย์ ดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เริ่มครึ่งหลัง ทีมเรามีโอกาสจาก เดโฟ ที่หลุดเดี่ยว แต่ยิงไปติดตัวผู้รักษาประตู รวมถึงการยิงโล่งๆ แต่ข้ามคานไปแบบไม่ได้ลุ้นของ ปีเตอร์ เคร้าช์ ทำให้ตอนนี้ความกดดันเริ่มส่งผลอย่างเห็นได้ชัดต่อทีมเรา เวลาเหลืออีกไม่ถึง 5นาที ในสถานการณ์ ที่ทีมเราควรจะชนะ ยิ่งกดดันเพื่มขึ้นเรื่อยๆ

เสียงปากดีของเพื่อนๆ ที่ส่งเสียงแซวผม เริ่มส่งผลให้ผมออกอาการนั่งไม่ติด เหงื่อแตกผลั่กไปทั้งตัว ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงือ จนแทบไม่อยากจะมองไปที่จอสำหรับผลการแข่งขัน แต่ผมละสายตาจากจอไม่ได้จริงๆ ในช่วงทดเวลาเจ็บสองนาที ผมเริ่มรู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่เนิ่นนานมากๆ

แต่แล้วทุกอย่างก็แทบผังทลายไปต่อหน้าต่อตา เมื่อทีมเราโดนยิงประตูชัยในช่วงทดเจ็บจากจังหวะเตะมุม ประตูนี้เพียงประตูเดียว แทบทำเอาผมไม่อยากหายใจในวินาทีนั้น ทีมเรากลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างเจ็บปวด

ผมนั่งเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย น้ำตาไหลเ่อ่อ ปริ่มอยู่ริมขอบตา ” ช่วยเช็คผล คู่ แมนซิติ้ให้กูทีได้มั๊ย ” ผมเ่อ่ยปากบอกเพื่อนไป ท่ามกลางความหมดอาลัยตายอยาก ที่สถานการณ์ลุ้นอันดับ 4 ตกไปอยู่ในมือ แมนซิติ้ แล้ว

” เช็คห่า !!! อะไรของมึงล่ะ นี่มันพึ่งหกโมงเย็นเอง บอลแข่ง 4 ทุ่มโว๊ย ไอ้นี่ท่าจะบ้า ไปๆ ลุกได้แล้วมึง ไอ้ห่า แพ้วินนิ่ง แค่นี้ แม่งทำท่าจะเป็นจะตาย คนอื่นเค้ารอต่อคิวเล่นอยู่โว๊ย ….”

——
ปล.ไม่ได้แวะมาเขียนที่นี่นาน เลยเอาของที่บล็อกมาแปะให้อ่านก่อนนะครับ

ธานคับ

http://thai-tottenham.blogspot.com/

Share on Facebook