สะเทือนใจ!! คำนี้มันผุดขึ้นมาในหัวของผมตั้งแต่จบนัดที่เราแพ้ สโต๊ค ซิตี้ คาเล้าไก่ไป 0-1 ประตูแล้วล่ะครับ ก็ก่ะว่าจะเขียนคอลัมน์ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะครับ คิดไปคิดมาดูฟอร์มไปอีกซักหน่อยดีกว่าเผื่อจะมีไอเดียอะไรเพิ่มขึ้นมา แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ประเด็นที่ผมกล่าวต่อไปนี้ คิดง่ายๆแบ่งเป็น 2 อย่างก็แล้วกันนะครับ

                อย่างแรก “ เคราะห์ซ้ำ ” หลักๆก็คือเรื่องฟอร์มการเล่นแหละครับ นัดที่เราแพ้ สโต๊ค ซิตี้ เกมส์บุกเราสุดยอดไปเลยต่อบอลกันดีมาก สร้างโอกาสในการทำประตูหลายครั้ง แต่ดันทำกันไม่ได้เอง  แถมผู้รักษาประตูฝั่งตรงข้ามสงสัยโด๊ปยามาเล่นรึไงรึว่าสวมวิญญาณของ วากาบายาชิ(ตัวการ์ตูนในเรื่อง สึบาสะ) โชว์ซูปเปอร์เซพ อะไรจะขนาดนั้น เกินมนุษย์มะนาไปแล้ว ต่อมานัดกลางสัปดาห์เจอก่ะ เอฟเวอร์ตัน ในคาร์ลิ่งคัพ ทีมเราก็เคี้ยวทอฟฟี่ผ่านมาได้ 2-0 เข้าสู้รอบ 8 ทีม สุดท้ายแบบสบายๆหวานหมูกันไปเลย นัดนี้ไม่มีถ่ายทอดไม่ขอวิจารณ์ก็แล้วกันนะครับ แต่เคราะห์ยังมีต่อ ทีมเราต้องโคจรมาเจอกับทีมที่เราแพ้ทางแบบโคตรๆนั่นก็คือ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ทีมของไอ้แก่หมากฝรั่งแพนด้า ต่อมาวันเสาร์เราต้องทำศึกโคตรดาร์บี้ของกรุงลอนดอนก่ะอาเซน่อลอีก ในความคิดผมผมคิดว่า ทีมน่าเราจะแบ่งแต้มกันไปแบบสูสีเหมือนปีที่แล้วเพราะนัดนี้ เล่นกันมันส์ ใส่กันเต็มที่อยู่แล้ว พอเอาเข้าจริงๆ ขอบอกได้คำเดียวครับว่า “ สะเทือนใจ ” อีกแล้ว รูปเกมส์ต้องขอบอกว่าแย่ครับถึงคนพากย์จะบอกว่าสูสี แต่ผมดูยังไงทีมเรามันสู้ไม่ได้จริงๆ แค่โอกาสยิงขึ้นมาตอนต้นเกมส์ ของปืน 6 ครั้ง ของเรา 0 ครั้ง ดูแล้วเหนื่อยครับ เจ๊เหี่ยวฟ้าทำการบ้านมาได้เจ๋งเป้งจริงๆครับ ขนาดนำ 3 ลูก ยังออกมาโวยวายลูกทีม โมโหถึงขั้นขว้างเสื้อเลยก็มี ผิดก่ะลุงจ่าของเรา นั่งปวดเหงือก หน้าแดงเป็นลูกตำลึง อยู่ที่เดิม แล้วลูกที่เสียขอบอกเลยครับว่า ทั้ง 3 ลูก มีคิงอยู่ในจังหวะทำประตูทั้ง 3 ลูกเลย ลูกแรกประกบไม่ดี ลูก 2 เสียบบอลวืด ลูก 3 ไม่โทษคิงครับแค่ดวงไม่ดีลูกมันลอดท้องไปเฉยๆซะงั้น ไม่ได้ว่างคิงเล่นไม่ดีนะครับ แต่เค้าพลาด แล้วแต่ละครั้งที่พลาดผลคือเป็นประตูที่ทีมต้องเสีย แล้วหนูทอมอีกคนรู้สึกว่าวันนี้ไม่ใช่วันของทอมเลย ครึ่งหลังจ่ารีบเปลี่ยนออกถือว่าถูกต้องแล้วครับ ส่วนกัปตันของเรา คีนน้อย ผมว่าคงขาดความมั่นใจไปเยอะเลยทีเดียว ฟอร์มตอนนี้เหมือนไม่ใช่คีนที่เราเคยรู้จัก พลาดลูกที่ไม่น่าพลาด ที่ผมบ่นๆเนี่ยไม่ใช่เพราะแพ้นะครับ แต่เพราะ “ สู้ไม่ได้ ” ตะหาก ยอมรับจริงๆครับว่าเรายังห่างชั้นก่ะบิ๊ก 4 มากๆเลยทีมเรายังไม่มีระบบที่จะเป็นตัวตายตัวแทนกันได้ ช่องว่างระหว่างตัวจริงกับตัวสำรองยังห่างกันเกินไป

                อย่างที่สอง “ กรรมซัด ” ไม่รู้ทีมเราไปทำบาปทำกรรมอะไรนักหนา ตัวหลักที่เป็นหัวใจของทีมพาเหรดกันเจ็บแบบนี้ ล่าสุดนี่ก็ บาสซง เจ็บอีก 4-5 สัปดาห์ ดีที่ยังมี ดอว์สัน กับ วู๊ดเกท เหลืออยู่ ซึ่ง 2 คนนี้ผมก็ไม่ไว้ใจเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจฝีมือนะครับแต่ไม่ไว้ใจว่าจะเจ็บอีกรึป่าวดูแล้วร่อแร่เหลือเกิน ส่วนแดนกลาง โมดริชก่ะหนูดอส จะกลับมาก็ปลายเดือนโน่น กลับมาแล้วไม่รู้จะฟิตทันเจอ แมนยู ในคาร์ลิ่งคัพรึป่าว ซึ่งก็จะแข่งกันวันที่ 1-2 ธันวาคม ข่าวดีก็มีนิดนึง คือ เดโฟ หมดโทษแบนพอดี เลนน่อลก็ต้องลุ้นกันอีกว่าจะหายทันรึป่าว นี่ถ้าเจ็บเพิ่มอีกซัก 2 คน ผมว่าทีมเราคงเป๋แน่ๆล่ะครับ วันเสาร์นี้จะเจอกับ ซันเดอร์แลนด์ ก็หวังว่าพี่เบนท์คงจะไม่โชว์ฟอร์มเทพนะครับ นัดนี้สำคัญมากต้องชนะเท่านั้น เพื่อที่จะเรียกความมั่นใจกลับมาเพื่อแย่งพื้นที่แชมป์เปี้ยนลีคให้ได้ ลึกๆผมค่อนข้างมั่นใจครับ แต่มันติดอยู่ที่ว่า อีตาเบนท์มันอยู่ซันเดอร์แลนด์เนี่ยดิ ถือเป็นก้างขวางคอเลยก็ว่าได้ ความหวังของเราก็คงอยู่ที่เดโฟแหละครับ นอกจากจะลุ้นให้ชนะแล้วยังต้องมาลุ้นให้ ดอว์สัน ก่ะ วู๊ดเกทไม่เจ็บอีก งานนี้ลุ้นกันเหนื่อยหน่อยล่ะครับพี่น้องคร๊าบบบบบบบบ

                                                                                                                                                นักพรตทราย…

Share on Facebook