ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก นับจากการหายจากอาการบาดเจ็บ และการล้างอาถรรพ์ในการลงเล่นในลีกของผม ที่ไม่สามารถทำให้ทีมชนะได้พังลงสักที

แต่ใครจะรู้ว่าสาเหตุที่อาถรรพ์นั้นถูกทำลายลงได้ มันมีความลับซ่อนอยู่ ความลับที่ผมไม่อยากให้ใครได้รู้

ถึงแม้ว่าผมจะไม่แน่ใจก็ตามเถอะว่าเป็นเพราะสาเหตุนี้่จริงๆหรือเปล่า ที่ทำให้ทุกอย่างหายไป แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับผม สำหรับทีม และสำหรับ “เขา้ “

ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อนึกย้อนกลับไป เรื่องราวต่างๆ เริ่มชัดเจนขึ้น ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่รู้ตัวเองแน่ชัดว่าทำไม ผมถึงเป็นแบบนี้ แต่ผมรู้สึกหวั่นไหวทุกครั้ง ที่ “เขา้ ” ลอบแอบมองผม ถึงแม้ว่าผมจะมั่นใจว่าผมไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ตาม

“เขา้ ” แอบมองผมบ่อยๆ จนผมกลับกลายเป็นฝ่ายหลบสายตา “เขา้ ” ไปเสียเอง ในช่วงของการฝึกซ้อม หลายครั้งมีการซ้อมร่วมกัน “เขา้ ” มักจะมาจับคู่ซ้อมกับผมเสมอ นับตั้งแต่ที่ผมย้ายมาร่วมทีม

ในช่วงแรก “เขา้ “ ดูแลผมเป็นอย่างดี จนผมคิดว่า “เขา้ ” พี่ใหญ่ที่คอยดูแลนักเตะวัยรุ่นหน้าใหม่ที่ย้ายมาร่วมทีม แต่ “เขา้ ” ก็ปฏิบัติกับผมไม่เหมือนกับคนอื่นๆ จนผมเริ่มไม่แน่ใจ ทั้งๆที่ “เขา้ ” เองก็มีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่แล้วทั้งคน

ตัวผมเองก็ชอบผู้หญิง ไม่เคยรู้สึกชอบผู้ชายด้วยกันแต่อย่างใด้ แต่กับสายตาที่ “เขา้ “ ส่งมา มันทำให้ผมอดหวั่นไหว ไม่ได้ทุกที

ช่วงที่ผมเจ็บหนัก ตองใช้เวลาส่วนใหญ่ในการรักษาอาการบาดเจ็บ และทำกายภาพบำบัด “เขา้ ” ก็คอยเข้ามาถามไถ่ดูแลผมถึงอาการบาดเจ็บอยู่เสมอๆ มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีนะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

จนกระทั่งเมื่อวันพหัสบดีที่แล้ว หลังเกมที่เราชนะ เปรสตัน 1-5 ทีมเรามีออกไปฉลองกันนิดหน่อยเมื่อจบเกม พวกเราผ่อนคลายและสนุกกันมาก เจ้านายอนุญาตให้ดื่มได้ ผมสนุกสุดเหวี่ยงกับชัยชนะ และการได้กลับมาลงเล่นอีกครั้ง

ดื่ม ดื่ม ดื่ม แล้วก็ดื่ม ผมซัดทั้ง เบียรื เหล้า แชมเปญ ไวน์ จนผมแทบจำอะไรไม่ได้ สุดท้ายรู้สึกตัวอีกที ผมก็สลึมสะลือนั่ง งงๆ อยู่บนที่นอน เฮ้ย เรากลับมาที่ห้องในโรงแรมที่เปรสตันได้ไง

ในตอนนั้น ผมลุกขึ้นยืนเืพื่อเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ ก่อนจะเลงไปสมทบไปที่ล๊อบบี้ เพื่อเดินทางกลับลอนดอนตามที่ทีมได้นัดหมายไว้ ผมค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง ความรู้สึกเจ็บ แปล๊บบบ โผล่ขึ้นมาทันที

เลือด !!! ผมเห็นเลือด ซึมติดที่ผ้าปูที่นอน พร้อมคาบอะไรบางอย่างที่เหลืองขุ่นๆ ผมเริ่มฉุกคิดขึ้น พร้อมหันไปจับก้นตัวเอง

“ฉิบหายแล้วกรู !@#%^&8 ” ผมสบถออกดังลั่น สงสัยต้องโดนอะไรเข้าไปบ้างแล้ว วินาทีนั้นเอง ผมได้ยินเสียงผิวปาก ออกมาจากห้องน้ำ ออกมาจากห้องน้ำ “เขา้ ” นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมา พลางเช็ดผมให้แห้ง แล้วหันมาถามผมว่า  ” ไม่อาบน้ำเหรอ” พลางส่งผ้าเช้ดตัวให้ผม

ผมรู้สึกโกรธผสมอารมณ์ งงๆ แต่ทำอะไรไม่ถูก รับผ้าและเข้าไปอาบน้ำแต่โดยดี อารมณ์ในตอนนั้น ผมเจ็บปวด หัวใจแหลกสลายไปหมด ผมร้องไห้ใต้สายน้ำที่ไหลผ่านตัวผม นานจนผมจำไม่ได้ ผมออกมา ไม่พบ  “เขา้ ” แล้ว ผมจึงลงไปที่ล๊อบบี้ที่นัดเจอ

แต่ “เขา้ ” ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำทุกอย่างเหมือปกติ ผมโกรธ ได้แต่กำมัดแน่น อารมณ์มันแค้นสุดแสนจะบรรยาย แต่พอเจอหน้า “เขา้ ” ผมก็ลืมอารมณ์นั้นไปทุกที ผมนั่งร้องไห้ น้ำตาซึมไม่ให้ใครเห็น  พร้อมต้องนั่งตะแคงกลับจนถึงลอนดอน ทั้งเจ็บใจ และเจ็บตูด..

ทุกอย่างเริ่มกลับมาสู่สภาวะปกติ ผมมาเจอ “เขา้ “ที่ สนามซ้อมตามปกติ “เขา” ทำทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมซ้อมๆๆๆ และก็ซ้อม เพื่อให้ลืม จนถึงวันเสาร์

วินาทีที่กรรมการเป่านกหวีดหมดเวลา ทีมเราชนะ เบิร์นลีย์ ไป 5-0  ในสอมงผมปลอดโปร่งเป็นที่สุด ผมเริ่มกลับมารู้สึกแบบปกติได้อีกครั้ง

ผมโดนเพื่อนๆ เข้ามาแสดงความยินดีและแซวกันยกใหญ่ที่ผมทำลายอาถรรพ์ได้สักที “เขา้ ” เดินยิ้มเข้ามาแสดงความยินดีกับผมพร้อมเอ่ยเบาๆ

“บอกแล้วฉันมีวิธีทำลายอารรพ์นาย พร้อมหัวเราะเบาๆที่ข้างหูผม ”

จากวันนั้น จนวันนี้ เรายังไม่ได้คุยกัน  ผมยืนอาบน้ำเป็นคนสุดท้ายหลังจากซ้อมเสร็จ ทุกคนอาบน้ำและทยอยไปทานอาหารที่โรงอาหารของสโมสร ผมยืนอาบน้ำอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงผิวปากที่คุ้นเคยเดินเข้ามา

เค้ายิ้มให้ผม พลางอาบน้ำแบบเงียบๆทั้งสองคน  จู่ๆ  “เขา้ “ก็พูดขึ้นทำลายความเงียบขึ้นว่า

“เฮ้  เบล เก็บสบู่ให้หน่อยสิ สบู่ฉันตกว่ะ”

ผมหันไปมองแล้วยิ้ม จากนั้นก็หันหลังก้มเก็บสบู่ให้ทันที…

.

..

…

…..

ถ้าใครผ่านมาในเวลานั้นอาจะได้เห็นและได้ยินเสียประหลาดๆในห้องน้ำ พร้อมกับเสื้อเบอร์ 3 และ เบอร์ 8 ตกอยู่ข้างๆ ณ ที่แห่งนั้น

The END

ปล.เป็นเรื่องที่อ๊วกที่สุด ตั้งแต่เขียนมา ตรูทำอะไรลงไปฟระเนี่ย

ธานคับ

ฝากบล๊อกผมด้วยครับ http://thai-tottenham.blogspot.com

Share on Facebook