มหัศจรรย์...เด็กส่งนม.....!!

ใครได้ดูเกมส์ระหว่างสเปอร์กับแมนยูในคาร์ลิ่งคัพ บวกกับแมตซ์เมื่อกลางสัปดาห์ที่เรารวมพลังกันอัดลูกทีมของแกเร็ธ เซ๊าท์เกธจนล่วงไปอยู่อันกับ 19 อย่างหนำใจด้วยสกอร์ 4-0 แล้ว คงจะมีความคิดคล้ายๆกับผมว่า นักเตะที่เคยเป็นบ่อน้ำมันของเราอย่าง ไมเคิล ดอร์สันนั้น ได้ก้าวข้ามกำแพงแห่งความเฟอะฟะในอดีตออกมาได้แล้ว การประสานงานกับคิงในเกมส์ที่เวมบรีย์กับการเล่นคู่กับวูดดี้ในเกมส์ที่เจอโบโร่นั้น ไมเคิล ดอร์สันโชว์ความเหนียวแน่นหนึบอย่างนับไม่ถ้วน

บอกตรงๆนะครับ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มีโอกาสเขียนคอลัมม์ของเจ้าดอร์สเลย เพราะเคยคิดเอาเองว่าเจ้านี่เป็นนักเตะที่ช่างไม่มีสีสัน โฉ่งฉ่าง และแถมเบสิคบอลก็ยังธรรมดาๆเสียด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวทำให้ผมเปลี่ยนใจรับเข้ามาเป็นนักเตะในดวงใจเสียแล้ว เพราะนอกจากการพัฒนาที่ก้าวมาแบบรวดเร็วแล้ว จิตใจของดอร์สันยังห้าวหาญ และเหมาะสมที่จะเป็น 11 ตัวจริงอย่างถาวรเลยเสียด้วยซ้ำ

ไมเคิล ดอร์สัน เกิดที่ Leyburn ทางตอนเหนือของYorkshire ตอนเริ่มเล่นฟุตบอลใหม่ๆ (สมัยเล่นกับฟอเรสต์) ดอร์สได้เล่นเป็นเซนเตอร์ให้ทีมเจ้าป่าโดยมีกองหลังตัวเก๋าอย่างเดส วอร์กเกอร์คอยประครองอยู่ ผลงานของดอร์สันช่วยให้น๊อตติ้งแฮมฟอเรสต์จบด้วยอันดับ 6 (ดิวิชั่น 1)ซึ่งได้ playoff แต่ทีมเจ้าป่าก็ไม่สามารถขึ้นมาลีกสูงสุดได้เพราะพลาดท่าแพ้ เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด

และในปี 2005 ดอร์สันก็ตัดสินใจย้ายลงมาที่ลอนดอนเพื่อเข้าร่วมเป็นพลพรรคเด็กไก่ด้วยอายุขนาดนั้นเพียง 22 ปี จุดเด่นของดอร์สันก็คือความหนักแน่นแข็งแกร่ง และเป็นตัวที่คอยปะทะกับคู่แข่ง ซึ่งค่อนข้างจะเข้ากันกับเลดลีย์คิงได้ดี จนทำให้ผลงานของสเปอร์ดีขึ้นมาเป็นลำดับจนทำให้จบอันดับที่ 5 ภายใต้การคุมทีมของมาติน โยล

หลังจากที่ฮวนเด้ รามอส เข้ามาคุม โอกาสของดอร์สันเริ่มน้อยลงไป เพราะรามอสมักจะชอบนักเตะที่เป็นบอลที่มีทักษะดี มากกว่านักเตะที่เล่นในสไตล์อังกฤษแท้ๆ แต่เราก็ไม่เคยเห็นข่าวออกมาบ่นว่าจะย้ายทีมแต่อย่างไร เห็นมีแต่ออกข่าวว่าจะพยายามสู่เพื่อแย่งตำแหน่งตัวจริงให้ได้ ผมหละนับถือจิตใจของเจ้านี่เหลือเกิน สมกับฉายาที่พวกนักข่าวอังกฤษตั้งชื่อเขาว่า NSD หรือ Never Say Die นั่นเอง

จุดเด่นของเจ้า NSD นั้น แสดงให้เราเห็นอยู่หลายนัด แต่เอาที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆ ในเกมส์นัดชิงคาร์ลิ่งคัพ ที่เจ้าตัวเป็นตะคริว เอาว่าเป็นแบบที่ถ้าเราๆคงขอลงไปอาบน้ำก่อนสียแล้ว แต่เจ้าเด็กส่งนมของเราก็ยังแข็งใจกลับมาเล่นต่อ และสามารถเซฟลูกยากๆได้สองสามครั้งเลยด้วยซ้ำ ฉายาที่นักข่าวอังกฤษตั้งให้ดังกล่าวดูแล้วเหมาะสมด้วยประการทั้งปวงเลยครับ

แววของดอร์สันเริ่มส่องประกายแล้วครับ จากการที่เลดลีย์คิงเจ็บออดๆแอดๆ เขาจะต้องฉวยโอกาสนี้พัฒนาฟอร์มของตัวเอง และผลักให้ตัวเขาเป็นตัวหลักให้ได้ สัญญาของดอร์สันน่าจะหมดลงในปี 2011 แต่ผมเชื่อว่าจ่าแฮรี่คงจะหาทางต่อเร็วๆนี้ พูดตรงๆว่าผมอยากเห็นนักเตะที่สู้ไม่ถอยอย่างนี้ประสบความสำเร็จร่วมกับทีมเรา ผมเชื่อว่าความมุ่งมั่น ความหนักหน่วง และความทุ่มเท ของดอร์สันจะมาแทนจุดด้อยอื่นๆของตัวเขาเอง และไม่แน่นะ ปราการหลังอดีตเด็กส่งนมคนนี้อาจจะเป็นกัปตันทีมของเราคนต่อไปก็ได้ ใครจะรู้...............